نمایش موزیکال «بینوایان»

نمایش موزیکال «بینوایان»
“بینوایان اثری پینگلیشی”
نگاهی به نمایش موزیکال “بینوایان” در روزهای پایانی اجرا با کمرنگ شدن هجمه انتقادات و حواشی منصفانه تر به نظر می رسد. بی گمان مخاطب هدف حسین پارسایی و تهیه کننده در طراحی و اجرای نمایش بینوایان قشر متوسط رو به بالای جامعه بوده است. طراحی صحنه و لباس و دکور ، حضور ارکستر زنده صدنفره، حضور بازیگران ستاره سینما و تلویزیون ، تبلیغات گستره در منطقه ۱ و ۲ و حتی انتخاب سالن لوکس ترین هتل تهران همگی در مسیر جذب حداکثری این طیف از مخاطب است که به گواه آمار فروش موفق عمل کرده اند.
برخلاف تصورم “بینوایان” در فرم اجرا چندان هم بد نیست، آهنگسازی و اجرای قطعات عالی ، “بردیا کیارس” چهره بی نقص بینوایان است که علاوه بر رهبری ارکستر در اقدامی غیرمرسوم بازیگران را هم هدایت می کند. در صحنه های بازی روان سحر دولتشاهی و هوتن شکیبا در نقش زوج تناردیه، اجرا به شکل فاحشی قدرت می گیرد. اما نمی توان از عدم وضوح خوانش ریتمیک اشعار گذشت، لزوماً هر بازیگری خواننده نیست، ممکن است صدای خوبی هم داشته باشد اما در تاتر موزیکال این کافی نیست، مخاطب بخش زیادی از اثر را به دلیل ادای نامشخص اشعار توسط بازیگران به راحتی از دست می دهد، میمیک و حرکات چهره بازیگران قابل تشخیص نیست و مانیتورها هم کمکی نمی کند. اگر با اغماض از کنار این اشکالات فرمیک بگذریم از نظر من ایراد مهم بینوایان محتواست. متنی از ویکتور هوگو به روی صحنه می رود که بارها و بارها در مدیوم های مختلف در کشورهای مختلف جهان ارایه شده، انرژی و هزینه ای صرف محتوایی می شود که داستان کوزت و ژان وارژان را برای مخاطب هزاربار شنیده صرفا بازخوانی کند؟ حداقل هوشمندی پارسایی تبدیل بینوایان به نسخه ای اجتماعی تر و تعمیم آن به ایران امروز است. این بینوایان ترسو محافظه کارانه و بی تفاوت از کنار دغدغه های مخاطب می گذرد! حداقل گریز و اشاره ای هم نیست که نیست! هیاهو برای هیچ!
از سالن که خارج شدم زنی به همسرش گفت: ” انگار داشتی اس ام اس پینگیلیش می خوندی! ” بینوایان اثری پینگیلیشی است که به دلیل ناشناخته بودن تاترموزیکال و اپرا در فرهنگ ما با وجود تمام بزک ها در عمق مخاطب نفوذ نمی کند و لایه ای گذرا و سطحی می ماند. اگر به ادبیات کهن و پیشینه روایی مان رجوع کنیم متنی برگزینیم از قصص کهن و موسیقی ای که هویت ملی ماست، مخاطب را با نسخه ای مواجه می کنیم که از جنس اوست ، هنری که پینگیلیش نیست، بخشی از هویت ماست و تقلید نمی کند . بله سخت است اما بی شک دنیا با احترام بیشتری این سختی هویتمند را قضاوت می کند.
#بینوایان