فیلم «فِراری»

فیلم «فِراری»
فیلم10: فِراری (علیرضا داوودنژاد)

فِراری داستان دختر ۱۷ ساله فَراری است که برای عکس گرفتن با خودرو منحصربه فرد فِراری که در طول فیلم چندین بار تاکید می شود فقط یکی از آن در ایران وجود دارد از فومن به تهران آمده است. گلنار با بازی دلچسب “ترلان پروانه” دختری با لهجه گیلکی از جنس دهه هفتاد و هشتادی های دور و برمان است که به همه اپلیکیشن ها ، مارک ها ، برند ها، ماشین های روز و … اشراف کامل دارند و با ادبیات خودساخته و اصطلاحات خاص صحبت می کنند، گویی این شخصیت آشنا را سال هاست می شناسیم. تضاد میان کاراکتر ماجراجو و عشق مادیات گلنار  با محسن تنابنده همان نادر راننده ی رزمنده دلسوز موقعیت های شیرین و بامزه ای می سازد. اینکه نادر با پیکان قراضه اش در جستجوی فِراری ۹ و نیم میلیاردی است ، تغییر ظاهر “سیما تیرانداز” در فاصله نواب تا الهیه و تفاوت حاج آقای جانباز خوابیده در بستر تا حاج آقا فرزانه بالا نشین و لینک آقازاده ها  و… در این فیلم نشانه های محسوسی از تضاد و شکاف طبقاتی است. هرچند انگیزه نادر برای کمک بی شرط و مضایقه به گلنار تا پایان فیلم چندان مشخص نیست اما ضعف فیلمنامه با بازی های روان دو کاراکتر اصلی پوشش داده شده است. سکانس های کش دار و طولانی گشت و گذار در خیابان ریتم فیلم را می اندازد و اینکه راننده تاکسی در خیابان های مرکزو جنوب شهر بدنبال فِراری می گردد از سوتی های فیلم است. پایان بندی هوشمندانه فیلم با توجه به مشابهت با حادثه ای حقیقی، درد و عینیت داستان را دوچندان می کند. درد فیلم “فِراری” بیان شکاف طبقاتی ، پدیده آقا زادگی و جبر اجتماعی ای است و شاید فیلمساز نگران مجوز حق دارد که ترجیح دهد به جای فریاد به نجوا و محافظه کاری تن دهد.

#جشنوارهفیلمفجر #فراری  #علیرضاداوودنژاد  #محسنتنابنده #ترلانپروانه #فیلم #سینما #سعیدهآرین