«انتظارم از کتاب کشف رازهاست» .
حتما اسم جوجو مویز نویسنده انگلیسی پرطرفدار را شنیده اید، کتاب هایش از پرفروش ترین های نشر در ایران هستند و در همه کتابفروشی ها معتبر، کنار پیاده روهای میدان انقلاب، کتابخانه های حقیقی‌ و مجازی به وفور یافت می شوند.
رُمان عاشقانه «یک بعلاوه یک» این نویسنده را به تازگی خوانده ام، داستانی سرگرم کننده دارد و با پایانی خوش تمام می شود و بعد… هیچ. شما یک قصه شنیده اید. همین.
آنچه که کتاب ها را از هم متمایز می کند اتفاقی است که بعد از خواندن کتاب رخ می دهد. ذهن ما چند دقیقه، چند ساعت، چند روز، چند سال با کتاب درگیر است و چه تاثیری بر شخصیت و اندیشه های ما خواهد داشت. توقع من از کتاب ها کمی بیشتر از شنیدن فقط یک قصه است، انتظار دارم کتاب قصه پنهانی در دلش داشته باشد و مستقیم نگوید و من کشف اش کنم. راز کتاب ها و حرف های ناگفته آنها چیزی است که مرا مجذوب می کند. اینکه یک قصه بخوانی و با خودت بگویی «آها… گرفتم، منظورش اینه» و کتاب دیگری بخوانی و ببندی و بگویی «اهوم…» که یعنی خب تموم شد و قصه اش سرگرمم کرد. اینجا نقطه ای که راه کتاب های «عامه پسند» از بقیه جدا می شود. نه اینکه بد باشد، ولی انتظار من از یک کتاب «سرگرمی» صرف نیست