امان از قلدرهای جهان

از ترس جلال و دار و دسته اش مسیر خانه دورتر می شد، بعد از تعطیلی مدرسه روبروی بقالی خیابان اصلی می ایستاد و در روز روشن بچه های مردم را تَلکه می کرد! اگر از بقالی چیزی نمی خواستی هم باید برای جلال‌؛ لواشکی، پفکی، بستنی ای می خریدی تا دست از سرت برمی داشت. با پررویی تمام راهت را می بست، کیف و کتاب هایت را می گرفت، آب روی روپوش مدرسه ات می پاشید، لنگ و لگدی می پراند و تا چیزی نمی کَند دست از سرت برنمی داشت.
بقال گاهی جلال و دار و دسته اش را مثل پشه ای از آن حوالی می پراند اما همه می دانستیم حرکتی نمایشی است و اگر جلال نبود کسی به این بقالی درب و داغان نگاه هم نمی کرد.
اوایل بچه ها کتک می خوردند و زیر بار زور نمی رفتند اما جلال با هیکل نخراشیده و دست های پشمالو، وحشی تر و بی رحم تر از آن بود که با دیدن اشکی از خیر جیره روزانه اش بگذرد. پادرمیانی و تهدید بزرگترها برای مدت کوتاهی دار و دسته اش را پراند اما جلال ترس از آبرو نداشت و با وقاحت تمام ادامه می داد!  بچه ها که از درگیری و کتک کاری، پاره شدن روپوش و کتاب هایشان خسته شدند با ظاهر شدن گاه و بی گاه جلال راه کج می کردند، می رفتند بقالی و چیز کوچکی می خریدند و برایش پرت می کردند، او تهدید می کرد که کافی نیست و سری بعد حسابشان را می رسد. اواخر طوری شده بود که از قبل جیره جلال را در کیف گذاشته بودند یا حتی می پرسیدند: چی می خوری؟! مثل ربات هایی کوک شده می خریدند، باجشان را می دادند و از خیابان می گذشتند.
جلال با وجود کم سن و سالی الگوریتم. مشابه همه ظلم های جهان را می شناخت و قواعد بازی را رعایت می کرد هر چه می گرفت به نوچه هایش هم می داد و آگاهانه دم پَر بچه های خانواده های پر نفوذ شهر نمی شد. خلاصه اینکه باران می آمد، زلزله می شد و هر چه «جیره جلال» در کیف و جیب بچه مدرسه ای های آن محله محفوظ بود.
.
ما بچه بودیم عقلمان نمی رسید، کسی هم یادمان نداد راه از میان برداشتن جلال، مداخله بزرگترها یا علم کردن جلال پرزورتری نیست اما حالا که به آن روزها فکر می کنم راه حل را ساده می بینم، کافی بود گروهی، دسته جمعی و باهم از آن خیابان بگذریم تا جلال جرات نکند و کسب و کار ظالمانه اش برای همیشه برچیده شود. راه چاره همین قدر ساده بود! هنوز در عجبم چرا نفهمیدیم؟!
.
#سعیده_آرین
#اسفند99

ترانه عاشقانه لاری با حال و هوای بهار

هوا که رو به تاریکی می گذاشت و برای برگشتن از دشت به خانه آماده می شدیم. آتش کوچکی روشن می کردیم، سیب زمینی ها را می انداختیم زیر خاکستر آتش و در انتظار آماده شدنش با حداقل امکانات شامل قمقمه بیست لیتری، سینی استیل، سنگ و زدن استکان به نعلبکی! کوچک و بزرگ درکنار هم ترانه می خواندیم.
تمام داده های موسیقیایی من محصول همین دورهم نشینی های خانوادگی است، ترانه های ماندگار قدیمی، واسونک ها، عیش های لاری، حتی ترانه های افغانستانی و از هر دری سخنی. هر کدام از اعضای خانواده که مهارت بیشتری داشت، صدای بهتر، حافظه بهتر یا اجرای خلاقانه تر، می خواند و بقیه با همخوانی، دست و رقص و… همراهی می کردند.
یادش بخیر، روزهای بی تکرار کودکی ما همین قدر زیبا و شاد می گذشت.
ترانه عاشقانه زیبای لاری ای از آن روزها با حال و هوای بهار در ذهنم مانده است که در ادامه می آورم.
بیشتر به این خاطر که اگر حالی دست داد و عیش و دورهمی ای بود با سرچ در اینترنت بتوان همخوانی کرد:

ترانه  «آده دساتو اَ دَسوم»

آده دساتو اَ دسوم
تا اُوچم تِه حاصلیا
بِزِنَم حاصل موروک
هیچوقت نِبَم از هم جِدا
زِره فَسیل بلند
اسم تو با دل بِکَنِم
کور ببو چش حسود
بِترکه چش حسودیا
.
قول آده سَبا سِره وعده بَئِش
نِکن توازیا اچو دیر بَئش
.
شومه گوته از خونه اَ دَر مَچو
اَگه اَچش اِنده و اَنده مچو
غصه مخو خوم دام تَه خواستگاری
وَ شَرطی که بونه مزبر نیارش
.
غصه مخو خوم دام تَه خواستگاری
وَ شَرطی که بونه مزبر نیارش

ترجمه به فارسی:
ترانه  «دستت رو به من بده»
دستت رو به من بده تا با هم بریم به کشتزار
سبزه (حاصل:در اینجا منظور ساقه های گندم سبز است) گره بزنیم و قول بدیم از هم جدا نشیم
زیر درخت نخل اسمت رو با عشق حک کنم
چشم حسود ها از ما دور باشه
قول بده فردا به موقع بیای سرقرار
نکنه فراموش کنی و دیر بیای
به من گفتند از خونه بیرون نرم و اگه می رم اینور و اونور نپرم
غصه نخور خودم میام خواستگاری ات، به شرطی که  بهونه  برام نیاری
نکته مهم: همانطور که گفتم این ترانه ته مانده حافظه من از روزهای دور است، اگر نواقصی دارد لطفا صحیح آن را کامنت بفرمایید تا اصلاح کنم.

#سعیده_آرین #بهار1400 #لارستان #ترانه_های_لاری