نمایش موزیکال «بینوایان»
“بینوایان اثری پینگلیشی”
نگاهی به نمایش موزیکال “بینوایان” در روزهای پایانی اجرا با کمرنگ شدن هجمه انتقادات و حواشی منصفانه تر به نظر می رسد. بی گمان مخاطب هدف حسین پارسایی و تهیه کننده در طراحی و اجرای نمایش بینوایان قشر متوسط رو به بالای جامعه بوده است. طراحی صحنه و لباس و دکور ، حضور ارکستر زنده صدنفره، حضور بازیگران ستاره سینما و تلویزیون ، تبلیغات گستره در منطقه ۱ و ۲ و حتی انتخاب سالن لوکس ترین هتل تهران همگی در مسیر جذب حداکثری این طیف از مخاطب است که به گواه آمار فروش موفق عمل کرده اند.
برخلاف تصورم “بینوایان” در فرم اجرا چندان هم بد نیست، آهنگسازی و اجرای قطعات عالی ، “بردیا کیارس” چهره بی نقص بینوایان است که علاوه بر رهبری ارکستر در اقدامی غیرمرسوم بازیگران را هم هدایت می کند. در صحنه های بازی روان سحر دولتشاهی و هوتن شکیبا در نقش زوج تناردیه، اجرا به شکل فاحشی قدرت می گیرد. اما نمی توان از عدم وضوح خوانش ریتمیک اشعار گذشت، لزوماً هر بازیگری خواننده نیست، ممکن است صدای خوبی هم داشته باشد اما در تاتر موزیکال این کافی نیست، مخاطب بخش زیادی از اثر را به دلیل ادای نامشخص اشعار توسط بازیگران به راحتی از دست می دهد، میمیک و حرکات چهره بازیگران قابل تشخیص نیست و مانیتورها هم کمکی نمی کند. اگر با اغماض از کنار این اشکالات فرمیک بگذریم از نظر من ایراد مهم بینوایان محتواست. متنی از ویکتور هوگو به روی صحنه می رود که بارها و بارها در مدیوم های مختلف در کشورهای مختلف جهان ارایه شده، انرژی و هزینه ای صرف محتوایی می شود که داستان کوزت و ژان وارژان را برای مخاطب هزاربار شنیده صرفا بازخوانی کند؟ حداقل هوشمندی پارسایی تبدیل بینوایان به نسخه ای اجتماعی تر و تعمیم آن به ایران امروز است. این بینوایان ترسو محافظه کارانه و بی تفاوت از کنار دغدغه های مخاطب می گذرد! حداقل گریز و اشاره ای هم نیست که نیست! هیاهو برای هیچ!
از سالن که خارج شدم زنی به همسرش گفت: ” انگار داشتی اس ام اس پینگیلیش می خوندی! ” بینوایان اثری پینگیلیشی است که به دلیل ناشناخته بودن تاترموزیکال و اپرا در فرهنگ ما با وجود تمام بزک ها در عمق مخاطب نفوذ نمی کند و لایه ای گذرا و سطحی می ماند. اگر به ادبیات کهن و پیشینه روایی مان رجوع کنیم متنی برگزینیم از قصص کهن و موسیقی ای که هویت ملی ماست، مخاطب را با نسخه ای مواجه می کنیم که از جنس اوست ، هنری که پینگیلیش نیست، بخشی از هویت ماست و تقلید نمی کند . بله سخت است اما بی شک دنیا با احترام بیشتری این سختی هویتمند را قضاوت می کند.
#بینوایان

فیلم «عرق سرد»
همونطور که از آنونس های “عرق سرد” متوجه شدید این فیلم اعتراضی به یک قانون غیرمنصفانه و ضد زنه با این تفاوت که برخلاف فیلم های مرسوم فمینیستی این بار قهرمان زن داستان شخصیت مظلوم و بی پناه و تو سری خوری نیست و برعکس زنی اجتماعی، موفق، کاپیتان تیم ملی فوتسال، قهرمان داستان قهرمان ملیه و این درد ماجرا رو بیشتر می کنه… فیلم با تدوینی عالی از یک مسابقه فوتسال نفس گیر شروع می شه ، سحر دولتشاهی، امیر جدیدی ، لیلی رشیدی و شاید باورتون نشه بعد از مدت ها باران کوثری همه به خوبی از عهده نقش هاشون بر اومدن اما عرق سرد فیلم درجه یکی نیست، من فکر می کنم دلیل اصلی اش پرداخت سطحی شخصیت هاست، اصل درد شخصیت ها رو نمی فهمیم یه جاهایی بهشون حق می دیم یه جایی همذات پنداری می کنیم یه جایی هم متعجب می شی از اکت ها و حرف هاشون!
با وجود ضعف ها عرق سرد رو به دو دلیل ببینید: اول اینکه فرزند زمانه خودشه، اعتراضیه به یک قانون نابرابرانه که دیدنش آدم رو به تفکر وادار می کنه و دوم سکانس خوش ساخت دونفره افروز و یاسر تو خونه که با وجود تمام محدودیت های سینمای ایران هوشمندانه ساخته شده. .
جمعه6مهر97. موزه سینما
.
#عرقسرد #امیرجدیدی #بارانکوثری #سینمایایران #سهیلبیرقی #سحردولتشاهی #لیلی_رشیدی #فیلم #سینما

تاتر  «ریچارد»

نمایش “ریچارد” اثر اقتباسی حمیدرضا نعیمی  که اینروزها در تالار وحدت به روی صحنه رفته است، به مراتب از دیگر آثار اجرا شده این سالهای او ضعیف تر است. به ویژه در ایفای نقش بازیگران، حامد کمیلی یه تنه جور هم تیمی هایش را می کشد.

ریچارد نقد گزنده و بی پروایی است به اوضاع و احوال سیاسی ایران امروز، پر از نماد و نشانه های زیرکانه و گل درشت که در آشفته حالی و اوضاع ملتهب متوقع فروش است و جذب تماشاچی .

نعیمی از تبلیغات محدود اثرش ، ضعف دولتمردان، عدم همکاری و … گلایه مند است و کیست که نداد تماشای تاتر دغدغه چند هزارم مردم این شهر است.

ریچارد با این جمله به پایان می رسد:

“مردم هرگز ما را نخواهند بخشید”

“مردم هرگز ما را نخواهند بخشید”

“مردم هرگز ما را نخواهند بخشید”

… #تاترببینیم #حمیدرضانعیمی #ریچارد #حامدکمیلی #هنر #تالاروحدت #شکسپیر #ریچاردسوم

تاتر  «رومولیت»

تاتر “رومولیت” اثر مصطفی کوشکی برداشت آزادی از نمایشنامه رومئو و ژولیت شکسپیره، دیشب در تاتر مستقل اجرای پایانی رفت که خوشبختانه دیدیمش.

بر خلاف انتقاداتی که به گیشه محوری اجراها در سالن های خصوصی می شه بعد از تماشای دومین اثر مصطفی کوشکی فکر می کنم این کارگردان درک صحیحی از تاتر و سلیقه مخاطب داره، رومولیت و اثر قبلی کوشکی یعنی رویای نیمه شب تابستان هر دو نمونه های موفقی از یک پروژه نمایشی قابل اعتنان،  در زمانه ای که هنرهای نمایشی کشور با بحران مانیفستی مواجه شده و در فقدان طراحی و خلاقیت از شعارزدگی رنج می بره،  کوشکی با استفاده از طراحی صحنه ای خلاقانه، موسیقی ای به جا ، طراحی لباس و گریم های حساب شده  تاتری پر از فرم ، رنگ و اکت ساخته که روایت طنازانه ای از داستان قدیمی عشق است. هر چند نمایشنامه رومولیت در پرداخت کاراکتر دایه و رابطه ارواح با کلیت داستان می لنگه اما ضعف نمایشنامه در جادوی طراحی های اثر پوشش داده شده ضمن اینکه رومئو و ژولیت اونقدر برای مخاطب آشناس که با روایت جدید کوشکی به راحتی ارتباط برقرار می کنه.

دیشب تصمیم گرفتم همه کارهای کوشکی رو ببینم چون این آدم زبان تاتر رو می شناسه و آثارش ادای تاتر رو در نمیاره خوده خوده تاتره…