فیلم  «مادری»

فیلم ۱: مادری (رقیه توکلی)

 

این فیلم روایت اندوه عاشقانه دو خواهر است، یکی(هانیه توسلی) عامدانه از عشق می گریزد و دیگری (نازنین بیاتی) عشق اش را از دست داده است. داستان گرفتار خرده روایت هایی است که  با  ریتمی کُند و کشدار پیش می روند، مشکل عمده فیلم پرگویی است و شخصیت اصلی داستان با بازی قابل قبول نازنین بیاتی علاوه بر اینکه پدر و مادر و عشق اش را از دست داده، از دوست نزدیکش نارو می خورد و درگیر مشکلات خواهرش می شود، روایت خطی و تصمیم فیلمنامه نویس برای گنجاندن تمام تلخی و بدبختی های عالم در کالبد نحیف شخصیت اصلی یادآور فیلم “لاک قرمز” است  و این حجم از سیاه نمایی کمتر در حوصله و توان روحی مخاطب می گنجد. لوکیشن فیلم شهر یزد است و همه کاراکتر های اصلی بدون لهجه صحبت می کنند و به نظر می رسد کاراکترها بی دلیل به این شهر سنجاق شده اند،با توجه به جذابیت های بصری و کارکرد معماری شهر یزد این فیلم می توانست با به خدمت گرفتن به جای بازیگران توانمدی مثل هومن سیدی و هانیه توسلی و نازنین بیاتی روایتی جذاب و دیدنی از عاشقانه ای آمیخته با اقلیم و فرهنگ این شهر روایت کند که متاسفانه قربانی کم تجربگی کارگردان و ضعف شدید فیلمنامه شده است.

 

#جشنوارهفیلمفجر #مادری #رقیهتوکلی #فیلم #سینما #هانیهتوسلی #نازنینبیاتی #هومنسیدی #سیوپنجمینجشنوارهفیلمفجر #جشنوارهفیلمفجر_95 #سعیدهآرین

اولین تجربه نمایشنامه نویسی ام/ سرخ شده با روغن زیاد
.
عکسی از اجرای تاتر “سرخ شده با روغن زیاد”
نوشته: سعیده آرین
کارگردان:محمدجوادبدیعی
بازیگران: محمدجوادبدیعی
مهدی صادقی
رضا صدقی
صالح شهبازی
در جشنواره تاتر لارستان، سال اش رو یادم نمی آد، نمی دونم، ۹۲ یا ۹۳
این اجرا و تیم اجرایی رو خیلی دوست داشتم، خدا یارتون باشه.

فیلم  «سیانور»

فیلم “سیانور” رو به دلایل زیادی دوست داشتم اما برای من جذاب ترین بخش فیلم پوسترشه که خیلی هوشمندانه و متناسب با احوالات فیلم طراحی شده، انتخاب این پوستر با فضا و طراحی دهه ۵۰ می تونست برای این پروژه سینمایی یه ریسک باشه، ممکن بود بخشی از جامعه نتونن با این طراحی ارتباط برقرار کنند اما خوشبختانه ایده طراح گرفته و سیانور هم خوب می فروشه،پیشنهاد می کنم با تماشای این فیلم از ترویج ایده های تبلیغاتی خلاقانه حمایت کنید … اینروزها سینمای ایران مثل حال مردمش خیلی تلخ و گزنده شده ما هم که عادت کردیم با چشم های نمناک سالن رو ترک کنیم و عادت کردیم فقط از خودمون بپرسیم چرا؟ و عادت کردیم و  عا…

#سینمای_ایران #سینماگردی #سیانور#فیلم #سینما#هنر

فیلم  «دراکولا»

آقای رضا عطاران عزیز

هنرمند دوست داشتنی

سلام

درسته که پول چیز خیلی خوبیه و گذشتن از وسوسه بیشتر شدنش کار سختیه ولی واسه موندگار شدن تو قلب ملت ایران پر کاری کافی نیست، درسته که ما ملت غمزده و همواره نالان به دنبال همین خوشی های ساده و دم دستی فیلم های شما رو می بینیم که کمی بخندیم ولی شما بهتر از من می دونید خندوندن این مردم کار راحتی نیست، درسته که سطح توقعاتمون رو تا من سالوادور نیستم پایین اوردیم ولی خواهش می کنم شما هم مراعات حال این مردم رو بکنید! و توقعاتمون رو از این پایین تر نیارید!

سوال من خیلی ساده است… آقای عطاران عزیز دل مردم بهتر نبود قبل از شروع ساخت دراکولا نه به خاطر ما برای دفاع از پرونده کاری خودتون هم که شده یک بار دیگه فیلمنامه رو می خوندین شاید با چند بار بازنگری محصول بهتری تولید می شد؟ چرا اینقدر راحت از کنار محتوا می گذرید؟ شما بهتر از من می دونید که ساحت طنز بسیار حساس و شکننده است بهتر نبود با دقت بیشتری کارگردانی این فیلم رو قبول می کردید؟ .

 

پ ن: “دراکولا” آخرین ساخته رضا عطاران نه تنها متفاوت نیست و فاقد داستان و محتوا و باقی قضایاست متاسفانه حتی خنده دار هم نیست!

فیلم  «خشم و هیاهو»

برخلاف نظر منتقدین و دوستانم “خشم و هیاهو” فیلم بدی نیست! اما من اگر در مقام انتخاب بودم به جای تدوین روایت “حنا” در نیمه دوم فیلم و کشاندن مخاطب به سمت بی گناهی او، روایت موازی و درهم خسرو و حنا را در طول فیلم انتخاب می کردم.

نوید محمد زاده مثل همیشه بی نقص و طناز طباطبایی با وجود شباهت بازی اش به نقش “دخترها فریاد نمی زنند” تاثیرگذار است، هومن سیدی جوان است و خوش آتیه و دیدن فیلم های خوب و متوسط از کارگردان های نسل نو سینمای ایران علی رغم تلخی مضامین، لذتی دارد از جنس دلگرمی و امید 🙂