فیلم  «ساعت 5عصر»

در زمانه ای که سینمای طنز، شوخی های جنسی ،ترانه های اونوری_ اینوری و ممنوعه های  ظاهری _کلامی را دستمایه خنداندن مخاطب ایرانی قرار داده، فیلم به شدت  محافظه کارانه مهران مدیری طنز متفاوتی محسوب می شود. تفاوتی که با ذائقه مخاطب ایرانی  سازگار نیست و بر خلاف تصور و تبلیغات با فیلمنامه ای ضعیف ، بازی های تکراری و سکانس های کشدار خسته کننده  از پس خنداندن هم بر نمی آید. “ساعت ۵ عصر” فروش خوبی داشته و احتمالاً  خواهد شد اما بهتر است سازندگان  این فیلم هم مثل “نهنگ عنبر2” و “گشت ارشاد” و “اکسیدان” و… بدانند این رکوردها را به شدت مدیون فقدان سرگرمی، محیط شاد و طنازانه در زندگی اجتماعی ایرانی ها هستند نه زیرکی و خوش ساختی آثارشان!

#درانتظارتماشاییکطنزدرستو_درمون

#سینما #فیلمطنز #ساعت_5عصر #مهران_مدیری #نقد

فیلم «فِراری»
فیلم10: فِراری (علیرضا داوودنژاد)

فِراری داستان دختر ۱۷ ساله فَراری است که برای عکس گرفتن با خودرو منحصربه فرد فِراری که در طول فیلم چندین بار تاکید می شود فقط یکی از آن در ایران وجود دارد از فومن به تهران آمده است. گلنار با بازی دلچسب “ترلان پروانه” دختری با لهجه گیلکی از جنس دهه هفتاد و هشتادی های دور و برمان است که به همه اپلیکیشن ها ، مارک ها ، برند ها، ماشین های روز و … اشراف کامل دارند و با ادبیات خودساخته و اصطلاحات خاص صحبت می کنند، گویی این شخصیت آشنا را سال هاست می شناسیم. تضاد میان کاراکتر ماجراجو و عشق مادیات گلنار  با محسن تنابنده همان نادر راننده ی رزمنده دلسوز موقعیت های شیرین و بامزه ای می سازد. اینکه نادر با پیکان قراضه اش در جستجوی فِراری ۹ و نیم میلیاردی است ، تغییر ظاهر “سیما تیرانداز” در فاصله نواب تا الهیه و تفاوت حاج آقای جانباز خوابیده در بستر تا حاج آقا فرزانه بالا نشین و لینک آقازاده ها  و… در این فیلم نشانه های محسوسی از تضاد و شکاف طبقاتی است. هرچند انگیزه نادر برای کمک بی شرط و مضایقه به گلنار تا پایان فیلم چندان مشخص نیست اما ضعف فیلمنامه با بازی های روان دو کاراکتر اصلی پوشش داده شده است. سکانس های کش دار و طولانی گشت و گذار در خیابان ریتم فیلم را می اندازد و اینکه راننده تاکسی در خیابان های مرکزو جنوب شهر بدنبال فِراری می گردد از سوتی های فیلم است. پایان بندی هوشمندانه فیلم با توجه به مشابهت با حادثه ای حقیقی، درد و عینیت داستان را دوچندان می کند. درد فیلم “فِراری” بیان شکاف طبقاتی ، پدیده آقا زادگی و جبر اجتماعی ای است و شاید فیلمساز نگران مجوز حق دارد که ترجیح دهد به جای فریاد به نجوا و محافظه کاری تن دهد.

#جشنوارهفیلمفجر #فراری  #علیرضاداوودنژاد  #محسنتنابنده #ترلانپروانه #فیلم #سینما #سعیدهآرین

فیلم «آباجان»
فیلم6: آباجان (هاتف علیمردانی)

فیلم آباجان در فرم و روایت تقلیدی است از فیلم “کوچه بی نام” ، مشابهت های داستانی در عاشقانه دختر و پسر، اتفاقی که برای کودک خانواده می افتد، طبقه اجتماعی و حال و هوای خانواده … نسخه تقلیدی ضعیف تری از فیلم قبلی همین کارگردان است. تکلیف شخصیت های داستان با قصه اصلی مشخص نیست و این شلختگی با دیالوگ های زبان ترکی تکه تکه و بعضاً نامفهوم بازیگران بیشتر هم به چشم می آید. فیلم ادای دین فیلمساز است به همکلاسی هایش در بمباران های سال ۶۵ زنجان که در میان خرده روایت های متقاطع گم شده ، به نظر می رسد کارگردان در ترسیم فضای متشنج خانوادگی متاثر از فیلم “ابد و یک روز” است ضمن اینکه داستان مادری که شهادت فرزندش را باور نکرده هم نسخه دست چندمی است از فیلم خوش ساخت “شیار143”. بازی فاطمه معتمد آریا تحت تاثیر همین شلختگی فیلم میان ضعیف و شاهکار در نوسان است، در بعضی از صحنه ها درخشان و در برخی به شدت مصنوعی است،  با حضور حمیدرضا آذرنگ، سعید آقاخانی و شبنم مقدمی و … در مجموع کارنامه بازیگری این فیلم نمره قابل قبولی خواهد گرفت. نوعی شتابزدگی در پایان بندی فیلم در صحنه پس از بمباران مدرسه به چشم می خورد، علیمردانی شاید بدلیل دردسرهای ساخت از روایت داستان پس از بمباران سر باززده و ناشیانه به نمایش پلانی ایستا از کودک و ماشین پلاک زنجان بسنده می کند!

#جشنوارهفیلمفجر #آباجان #هاتفعلیمردانی  #فاطمهمعتمدآریا  #حمیدرضاآذرنگ #سعیدآقاخانی #فیلم #سینما #سعیده_آرین

فیلم «بدون تاریخ، بدون امضا»
فیلم ۸: بدون تاریخ، بدون امضا (وحید جلیلوند) این فیلم از نظر فرم و محتوا مشابهت زیادی با “جدایی نادر از سیمین” فرهادی دارد، داستان یک زوج پزشک و زوجی از طبقه فرودست جامعه که در اثر یک حادثه تلخ (مرگ فرزند) در نقطه ای بهم پیوند می خورد، فیلمنامه چفت و بست خوبی دارد و اکت کاراکترها باورپذیر است تا زمانی که قدیس سازی از پزشک به شکل اغراق شده ای ادامه پیدا می کند، تم وجدان در شخصیت اصلی با بازی بی نقص امیر آقایی به نوعی خودآزاری تبدیل می شود! نوید محمد زاده در نقشی مشابه شهاب حسینی جدایی نادر از سیمین بازی ای حسی و به مراتب قوی تر دارد، هدیه تهرانی در نقش همسر پزشک کاراکتری منفعل است و کارکردش به یک همسر تعدیل گر محدود شده، در مقایسه با ساخته دیگر وحید جلیلوند “چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت” این فیلم حرف تازه ای ندارد اما نمی توان منکر خوش ساختی اش شد. همه جا صحبت از تلخی و اندوه بی پایان فیلم های امسال است و این فیلم یکی از تلخ ترین هاست اما من فکر می کنم هنر متاثر از فضای اجتماعی است نمی توان فقر و فلاکت و گورخوابی و بیکاری و …. را دید و از گل و بلبل فیلم ساخت! وحید جلیلوند در دو ساخته اخیرش به عنوان فیلمسازی اجتماعی نشان داده با چشمانی باز نمایشگر تلخی ها و ناکامی های اجتماعی است، به این امید که بتواند تلنگری بزند بر این تن سال ها خفته!
پ ن1: نوید محمد زاده شایسته سیمرغ نقش مکمل مرد بود، خش و حلالوش.
پ ن2: بازی امیر آقایی در این فیلم یه سر و گردن از محسن تنابنده فراری بالاتره، باز هم قضاوت با شما پس از اکران.

#جشنوارهفیلمفجر #وحیدجلیلوند #امیرآقایی #هدیهتهرانی #بدونتاریخبدونامضا #نویدمحمدزاده #فیلم #سینما #سعیدهآرین

فیلم «خوب، بد، جلف»
فیلم3: خوب،بد،جلف (پیمان قاسمخانی)

در تعریف طنز آورده اند “طنز یعنی گریه کردن قاه قاه، طنز یعنی خندیدن آه آه”، ژانر طنز در سینمای ایران از مرز نیاز گذشته و به یک ضرورت اجتماعی تبدیل شده ، مخاطب امروز تشنه فضای شاد و طنازی است که بتواند در آن فارغ از دغدغه هایش دقایقی بخندد.  این ها را گفتم که فکر نکنید با طنز خصومتی دارم، برعکس از طرفداران پر و پا قرص طنز خوبم. با این مقدمه  اگر فکر می کنید نمی توان از همه چیز گفت و هیچ حرف حسابی نزد “خوب، بد، جلف” را ببینید، این فیلم مصداق عینی پرگویی و هذیان آدم های امروز است، هر چیزی که به ذهنتان می رسد از اعتیاد و فوتبال و فضای مجازی و تضاد طبقاتی و … گرفته تا پلیس بازی و فیلم هندی و فساد و … در لابه لای فضاهای این فیلم گنجانده یا بهتر بگویم “چپانده” شده. فیلمی کاملا گیشه ای، از همان هایی که به راحتی رکورددار فروش خواهد شد. تکرار بازی “پژمان جمشیدی” و “سام درخشانی” سریال تلویزیونی  پژمان و اضافه شدن “حمید فرخ نژاد” ترکیب سه نفره ای ساخته که با تکه پرانی و ادا و اطوارهای فان حسابی می خنداند اما اگر توقع تان از مدیوم سینما چیزی بیش از خنداندن است پیمان قاسمخانی هم  ناامیدتان می کند.  به نظر می رسد قاسمخانی با بازی دادن بی دلیل مجید مظفری ، امیر مهدی ژوله ، رضا رویگری، بهاره راهنما و … و ورود کاراکترهای پی در پی بیشتر به دنبال ادای دین به شخصیت های محبوبش بوده تا حرکت در مسیر داستان. او از باهوش ترین های سینماست و احتمالا خودش هم از جدی گرفته شدن فیلمش از سوی داوران جشنواره غافلگیر شده، اگر به طرفدارهای فیلم بر نمی خورد معتقدم خوب،بد،جلف نه به دلیل محتوای طنز بلکه به دلیل پرداخت شتابزده و ساده انگاری هنری ، فاقد پارامترهای حضور در بخش سودای سیمرغ جدی ترین رقابت سینمایی کشور است.

#جشنوارهفیلمفجر #خوببدجلف #پیمانقاسمخانی #پژمانجمشیدی #سامدرخشانی #حمیدفرخنژاد #فیلم #سینما #جشنوارهفیلمفجر95 #سیوپنجمینجشنوارهفیلمفجر #سعیده_آرین